کوه

کوه در شب چه شکوهی دارد               خرم آن جلگه که کوهی دارد

شب چو مهتاب درخشد در کوه            خرمن عشق نماید انبوه

تاجی از ماه به سر دارد کوه                  وز طلا جبه به بر دارد کوه

شاه بیت غزل دور نماست                    کوه سلطان همه صحراهاست

کوه را چشمه ی بی اندوهی است         کوه منزلگه بابا کوهی است

اولین پرتو ماه و خورشید                    روی پیشانی کوه است پدید

بازا زمغر بشان با کهسار                      آخرین بوسه ی بدورد نثار

مردم کوه نشین داند خوب             که چه نقشی به طلوع است و غروب

من چو کوهم نه پنهای و نه پشت           غیرت کوه نشینانم کشت

مرد را کوه سرافراز کند                     چای پایش به فلک باز کند

بر گشوده است کتاب کیهان                کاین همه راست نهانست بخوان

دل همه برکند از عالم خاک                  می برد روح به سیر افلاک

گه هنرمند به کوهش دست است          از شراب ابدیت مست است

کوه گنج هزش با خروار                    دست کن هرچه که خواهی بردار

 کوه چون عارف رویا دیده                      دامن از روی و ریا بر چیده

سر فرا داشته بی و حشت غول              با جمال ملکوتی مشغول

شب سر از مشوق چو بردارد کوه            تا دل عرش خبر دارد کوه

کوه گر روشن و گر تاریک است              تا بخواهی به خدا نزدیک است

قصه در گوش فلک می گوید                 چاره ی درد بشر می جوید

کوه را زبده ی فرزاندانی است             که جهانشان به نظر زندانی است

غالباً هرچه نبوغ است و وهاست        دست پرورده ی کوهستان هاست

 

                                         محمد حسین بهجت تبریزی ( شهریار )

/ 1 نظر / 17 بازدید
آپلود عکس رایگان

عکس و فایل های خود را به رایگان آپلود کنید به سایت ما خوش آمدید کلیک کنید آدرس : www.7upload.ir